W „Dziadach II” wychodzimy na spotkanie cudzym duszom i własnym cieniom: podążając za bohater (k)ami dramatu napotykamy samych siebie, uwikłanych w nieoczywiste pragnienia i poszukujących wspólnoty. Opisany przez Mickiewicza rytuał staje się przestrzenią spotkania z żywymi i nie/umarłymi, a także okazją do odnowienia relacyjności w bezpiecznych warunkach scenicznego spotkania.
Wprawione w ruch ciał dziady to czasoprzestrzeń, do której zapraszamy wszelkie osobliwe nie/obecności. Zapraszamy także was: przyjdźcie na dziady, by odkryć je na nowo! materiały Polskiego Teatru Tańca Zobacz http://www.ptt-poznan.pl: http://www.ptt-poznan.pl
